Ik dacht: mijn kind heeft te weinig vitamines. Te weinig rust. Te veel prikkels.
Maar dat was niet het echte probleem.
Het echte probleem?
Zijn dopaminereceptoren waren uitgebrand.
Laat me het simpel uitleggen, zoals die arts het uitlegde:
Stel je voor dat je brein een huis is met duizend lampen. Bij een gezond kind gaan de meeste lampen uit als ze niet nodig zijn. Rust. Stilte. Slaap.
Bij een overprikkeld kind blijven alle lampen aan. Altijd. Geen rustknop.
En na maanden of jaren van "altijd aan" raken die lampen uitgebrand.
Ze worden ongevoelig. Ze reageren niet meer.
Dat is wat er met Lucas' dopaminereceptoren was gebeurd.